गोदावरी नदीच्या दक्षिण तीरावर, दैत्यगुरु (राक्षसांचे गुरू) शुक्राचार्यांची तपोभूमी म्हणून ओळखल्या जाणाऱ्या पवित्र भूमीवर, सुमारे एकशे सत्तर वर्षांपूर्वी जगाला श्रद्धा (श्रद्धा), सबुरी (संयम), शांती, आंतरधर्मीय सद्भाव, समता आणि इलाकामी (दबभूमि) यांची शिकवण देणाऱ्या श्रीसाईबाबांचे आगमन झाले. राक्षस) देवभूमी (देवांची भूमी) बनली. श्रीसाईबाबांच्या चरणस्पर्शाने भूमीचा प्रत्येक भाग पवित्र झाला. जवळपास साठ वर्षे जगल्यानंतर बाबांनी शेवटचा श्वास द्वारकामाई मंदिरात घेत येथील वातावरणात विलीन झाले. त्यांचा पवित्र देह बुट्टीवाड्यातील समाधीच्या कुशीत विसावला आहे. भक्तांच्या हाकेला तत्पर असलेले श्री साईबाबा आजही जगभरातील कोट्यवधी भक्तांना साक्ष देत आहेत की शिर्डीत जो कोणी पाऊल टाकेल त्याला सुख-समृद्धी लाभेल.

श्रीसाईबाबांच्या जीवनकाळात, प्रसाराचे तुटपुंजे साधन असूनही, जगभरातून लोक शिर्डीला येतात आणि बरेच दिवस मुक्काम करतात. “माझे भक्त जगात कुठेही असले तरी मी त्यांना इथे आणीन, शिर्डीत मुंग्यांसारखी गर्दी होईल” हे बाबांचे म्हणणे आजचे सत्य आहे असे वाटते. जात, धर्म, पंथ, देश या भेदांवर मात करून मानवजातीच्या कल्याणासाठी प्रगट झालेल्या, देशाचे राष्ट्रपती, पंतप्रधान, राजकारणी, शास्त्रज्ञ, उद्योगपती, उच्चपदस्थ, न्यायव्यवस्था आणि प्रशासन, सिने कलाकार आणि समाजशास्त्रीय मान्यवरांसह कोट्यवधी मान्यवरांची श्रद्धा प्रस्थापित झाली आहे.